Эдвард Адамавіч Вайніловіч - беларускі і польскі палітычны і грамадскі дзеяч канца XIX - пачатку XX стагоддзяў, ініцыятар будаўніцтва касцёла св. Сымона і Алены ў Мінску.

Эдвард нарадзіўся 13 кастрычніка 1847 года ў вёсцы Вялікая Сляпянка ў маёнтку бацькоў яго маці Манюшкі — Ваньковічаў.

У 1861 годзе Эдвард з залатым медалём скончыў Слуцкую кальвінісцкую гімназію. У 1865 годзе ён паступіў у Пецярбургскі імператарскі тэхналагічны інстытут. У 1872 годзе стаў слухачом польскай сельскагаспадарчай акадэміі ў Прушкаве, скончыў яе з ганаровым дыпломам. Ён таксама вучыўся ў Сарбоне і Калеж дэ Франс, стажыраваўся на заводах Германіі і Бельгіі, пазней працаваў інжынерам-тэхнолагам на Пуцілаўскім заводзе ў Пецярбургу.

Пасля смерці бацькі Эдвард пераехаў у Савічы, дзе займаўся арганізацыяй сельскай гаспадаркі на аснове найноўшых дасягненняў. У 1883 годзе быў прызначаны ганаровым сусветным суддзёй Слуцкага павета, а ў 1888 годзе абраны віцэ-старшынём Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі.

Атрымаўшы тэхнічную і сельскагаспадарчую адукацыю і практыку, ён актыўна займаўся ва ўласным маёнтку вытворчасцю, грамадскай і дзяржаўнай службай, у 1880-1917 быў членам дабрачыннага таварыства ў Слуцкім павеце.

Па прызначэнні расійскіх уладаў з'яўляўся шматгадовым ганаровым сусветным суддзёй Слуцкага павета (1883-1917) і дэпутатам дваранства (1887-1917, 1918) ад Слуцкага павета ў Мінскім дваранскім дэпутацкім сходзе.

Вайніловіч фінансаваў (разам з іншымі мецэнатамі) будаўніцтва камерцыйнага вучылішча ў Слуцку, арганізоўваў сельскагаспадарчыя выставы і г.д.

Ён тройчы абіраўся ў расійскую Дзяржаўную Думу. У 1906 годзе быў членам Дзяржаўнага Савета Расіі ад Мінскай губерні. Займаў многія ганаровыя пасады ў дзяржаўных і грамадскіх установах Слуцкага павета і Мінскай губерні.

Пасля пераходу Слуцка пад кантроль бальшавікоў Эдвард Вайніловіч пакінуў беларускія землі і пераехаў у польскі горад Быдгашч. Тут ён пабудаваў вялікую хату для дзяцей-сірот, кінутых і бездаглядных, і да канца свайго жыцця ўтрымоўваў яго.

Эдвард Вайніловіч памёр у Быдгашчы 16 чэрвеня 1928 года і быў пахаваны на мясцовых могілках. На надмагільным помніку змясцілі надпіс (пераклад): «Выгнаны са сваёй зямлі Рыжскай дамовай, я змушаны быў хадзіць па чужых палях».

У 2006 годзе астанкі Эдварда Вайніловіча былі перавезены з Быдгашча ў Мінск, дзе каля Чырвонага касцёла адбылося іх урачыстае перапахаванне, як і было напісана ў завяшчанні мецэната. На Старафарскіх могілках побач з пахаваннем яго сястры Ядвігі засталася памятная пліта.